Waarom wij nog kinderloos zijn


Dit is nou echt weer zo’n blogpost waarbij ik vier alternatieve openingszinnen schreef, die geen van allen geschikt leken. Al héél lang (en dan heb ik het over ongeveer een jaar) wil ik over dit onderwerp schrijven, waarom mijn man en ik nog kinderloos zijn, maar het leek nooit het juiste moment. Ik wil vertellen wat ik de afgelopen tijd heb meegemaakt, omdat het nogal veel invloed heeft gehad op alles om mij heen. Mijn humeur, mijn blog, mijn vriendschap naar andere mensen toe en zelfs mijn huwelijk. Hoewel dat laatste nog het minst te lijden heeft gehad, waar ik ontzettend dankbaar voor ben.

Waarom ik dit verhaal wil delen? Omdat ik begrip nodig heb, denk ik. Om mensen te laten zien dat sommige dingen niet vanzelfsprekend zijn. En heel eerlijk: ik heb reacties nodig van mensen die lieve dingen tegen me willen zeggen. En me hoop geven. Maar dit is natuurlijk een two-way-street: Ik hoop dat ik met mijn verhaal misschien ook weer anderen kan helpen, al heeft mijn verhaal nu nog geen happy end. En wat ben ik toe aan dat happy end!

Sinds July 2014 proberen mijn man en ik ouders te worden. Tot nu toe is dit nog niet gelukt. Daar komt bij dat ik al zo’n zeven jaar lang de angst heb dat moeder worden mij niet gegund is, vanwege iets medisch. Iets wat je helaas niet kunt (en niet mag) laten onderzoeken als er geen concrete kinderwens of partner is. Toen we vorig jaar na een jaar nog steeds geen succes hadden, kon ik voor mezelf niets anders concluderen dan dat er wel iets mis moest zijn. Iedereen om mij heen werd zwanger en kreeg baby’s en dat was best moeilijk, ookal misgun ik niemand een zwangerschap, zo zit ik niet in elkaar. Maar daar komt bij dat als je trouwt, mensen zich al gauw hardop gaan afvragen waar de kinderen blijven. Opmerkingen die mij best gefrustreerd hebben, aangezien ik niets liever wilde, maar waar ik niets mee kon.

Na iets meer dan een jaar besloten we het ziekenhuis in te schakelen om het één en ander uit te zoeken. Een stap die ik erg eng vond. Het voelde voor mij als het maken van een keuze tussen door blijven gaan en hoop kunnen houden, of alles laten onderzoeken en misschien alle hoop moeten laten varen. Uiteindelijk besloten we een afspraak te maken, die ik moest bevestigen op het moment dat mijn volgende cyclus zou beginnen. Een wonder gebeurde. Bevestigen was niet nodig, ik bleek namelijk zwanger! We waren ontzettend blij en opgelucht, maar het voelde ook wel onwerkelijk. Zo lang proberen en zoveel negatieve testen en dan nu ineens het dubbele streepje zien. Heel raar. Helaas kreeg ik nog voor de eerste echo, in de achtste week, een miskraam. Een vreselijke teleurstelling, maar wel iets wat we samen best goed doorstaan hebben. We hebben veel erover gepraat en ik had het gevoel dat we er sterker door geworden waren. Strijdlustiger op de één of andere manier.

Toen de miskraam helemaal achter de rug was, zijn we alsnog de onderzoeken gestart. Afgelopen week zijn die helemaal afgerond en gelukkig zijn we allebei kerngezond! Erg goed nieuws, maar dit betekent dat er op dit moment niets voor ons gedaan kan worden. We zijn dus weer ‘naar huis gestuurd’ voor het komende half jaar. Een nare bijsmaak van zulk goed nieuws, want het voelt voor ons alsof we nu weer terug bij af zijn.

img_7252.jpg

Sommige van jullie die mij al langer volgen, weten dat ik een paar maanden geleden tijdelijk ben gestopt met mijn persoonlijke blog. Ik merkte dat ik niet mezelf kon laten zien en over mijn leven kon schrijven, zonder dit aspect van mijn leven te bespreken. En daar vond ik het te vroeg voor. Tegelijk had ik het gevoel dat ik mooi weer aan het spelen was, terwijl ik me het grootste gedeelte van de tijd behoorlijk k*t voelde. Ik was ook gewoon niet meer blij met mijn blog, maar dat is een heel ander verhaal. Dit hele gedoe heeft ook best wel effect gehad op mijn sociale leven. Waar ik eerder leuke (blog)contacten aan het opbouwen was, bleef ik steeds vaker thuis en had ik niet zo’n behoefte aan mensen om mij heen, iets waar ik nog steeds wel een beetje moeite mee heb, maar dit gaat hopelijk nog wel over.

En nu? Ja, nu dus even niets. Kop op en door. Ik put energie en hoop uit de succesverhalen die ik om mij heen hoor van mensen in een soortgelijke situatie. Want hoewel we over het algemeen alleen maar dingen horen als ‘goh, bij ons was het meteen raak’ (geweldig natuurlijk, maar best pijnlijk voor ons), ben ik nu het allergevoeligst voor verhalen als ‘bij ons duurde het ook heel lang en toch zijn we nu ouders’. Dan weet ik dat er nog hoop is.

Zouden jullie het oké vinden als ik later nog eens een update schrijf, als er wat te melden is? Of is dat totaal niet interessant? Of ben je zelf een wish-to-be-mommy? Gebruik de hashtag #WISHTOBEMOMMY om je verhaal te delen, zodat ik je kan vinden!

Signed