Reveal: eindelijk zwanger!


Zo, die titel valt meteen met de deur in huis, niet waar? No more words needed, maar toch ga ik jullie vandaag vertellen waarom ik de afgelopen twee maanden nauwelijks heb geblogd. Ik ben namelijk eindelijk ZWANGER! 😀

Het was ruim twee maanden geleden de laatste keer ‘proberen’ voordat we de medische molen in zouden gaan. Nog één kans om natuurlijk zwanger te worden. Na een dikke twee jaar en een miskraam had ik eigenlijk alle hoop verloren dat ons dat zou lukken. We wisten niet waarom het niet goed ging, want we waren allebei kerngezond, onderzoeken hadden dat uitgewezen. En juist daarom had ik geen hoop meer en was ik doodmoe. Machteloosheid en frustratie, afijn, hier heb ik al meerdere malen over geschreven. Die laatste keer zei ik tegen Rick, mijn lieve man: “Laten we deze laatste keer er vanuit gaan dat het toch niet zal lukken en ons alvast instellen op de behandelingen die gaan komen.” We hadden een goed gevoel over die behandelingen, dus Rick was het met me eens. Gewoon deze laatste maand even ademhalen en ontspannen. Ik kon het niet geloven toen ik een kleine maand later een positieve test in mijn handen hield. We waren ontzettend blij, maar tegelijk ook heel sceptisch. Het was al eerder misgegaan. Maar al gauw merkte ik dat deze zwangerschap in niets leek op de vorige. Bij de vorige zwangerschap had ik nergens last van en voelde ik me totaal niet zwanger, maar nu was ik super misselijk en belachelijk moe! Nog nooit ben ik zo moe geweest! Maar ik klaagde geen moment, ik vond het geweldig, want zolang ik me zo voelde, had ik het gevoel dat alles goed was!

6 weken

En dat bleek ook bij de eerste echo, toen ik bijna 7 weken zwanger was. Voor het eerst zagen we het begin van een echt kindje. Dat was zo fijn en zo’n geruststelling! Het was nog maar een klein vlekje, maar het was iets. We zagen zelfs al een hartje kloppen! Zo ontzettend fijn! Die eerste paar weken had ik een enorme eetlust en kwam ik al meteen iets aan. Ook merkte ik dat zodra ik iets anders deed dan thuis zijn, bijvoorbeeld bij mensen op visite, of wanneer ik naar een afspraak moest, ik mijn ogen nauwelijks open kon houden, zo moe was ik. Ik was heel nerveus voor die eerste echo geweest, maar wat een opluchting dat mijn gevoel klopte! Ongeveer een week later dacht ik dat het klaar was, toen ik hetzelfde soort bloedverlies opmerkte als toen mijn miskraam begon. Het was super weinig, maar ik dacht f*ck dit, ik herken dit en ik ga niet weer weken rondlopen terwijl het niet goed is, dus besloot ik te bellen voor een spoedecho. Gelukkig bleek daar alles nog steeds in orde te zijn en de baby was zelfs behoorlijk gegroeid! Mijn bloeddruk was wel te hoog, maar voor mijn gevoel was dat logisch, want ik was één brok spanning.

8 weken

Ik had het al gauw door. Ik zou voor iedere echo nerveus zijn, want voor mijn gevoel kon het altijd nog misgaan. Zo ook nu weer. Ik voelde me aan de ene kant positief, omdat ik nog steeds erg moe was en flink misselijk. Mijn eetlust begon ook af te nemen, maar gelukkig op een goede manier! Ik had totaal geen zin meer in het snacken van ongezonde dingen, de gedachte alleen al maakte me misselijk. Ik begon een ontzettend gezond eetpatroon te ontwikkelen, met veel gezonde tussendoortjes en netjes drie gezonde maaltijden per dag. Veel fruit, veel groente en veel zuivel. Ongelooflijk wat een zwangerschap met je kan doen, dit was mij eerder nooit gelukt! Maar de andere kant was, dat ik nog steeds niet helemaal overtuigd was dat mijn lichaam dit kindje niet weer zou afstoten. Ik leefde van echo naar echo. Toen ik bijna 9 weken zwanger was, mochten we weer komen en alles was weer goed. De echo was minder duidelijk dan de spoedecho die we hadden gehad, maar de baby was duidelijk weer gegroeid en het hartje klopte nog steeds.

10 weken

Ondertussen stond mijn leven volledig op non-actief. Ik kreeg mezelf haast niet van de bank af, mijn blog verslonsde en ik deed de hele dag dutjes. Maar ik voelde me niet schuldig, want ik wist dat iedereen het over een paar weken zou begrijpen. Rick deed dat ook, hij was en is ontzettend lief voor me. Het enige wat ik niet kon laten verslonzen, waren mijn werkzaamheden als tekstschrijver voor mijn opdrachtgevers. Gelukkig ging dit prima, maar meer doen dan dit lukte me totaal niet. Ik leefde van opdracht naar opdracht en van echo naar echo. En toen ik 10 weken en een dag zwanger was, mochten we weer in mijn buik kijken. Dit werd de mooiste echo tot dan toe. We zagen namelijk een heuse babyvorm, met echte armpjes die naar ons leken te zwaaien en de baby bewoog ook al echt! Helemaal geweldig! Dit was de eerste keer dat ik me een beetje emotioneel voelde bij het zien van de beelden. Het werd nu steeds duidelijk dat alles gewoon goed zou blijven gaan. Zal ik ooit helemaal zeker worden? Ik denk het niet, ik denk dat ik daarvoor een echte baby in mijn armen moet houden, die van mijn man en mij is. Dan geloof ik het denk ik pas.

12 weken (nu)

Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik 12 weken zwanger. Ondertussen hebben we iedereen het goede nieuws verteld en de reacties waren geweldig! Iedereen is zo blij voor ons, dat maakt ons echt nog gelukkiger dan we al waren en op de één of andere manier maakt dat het nog echter. Ook de 12 weken echo hebben we achter de rug. De baby had nu nog meer de vorm gekregen van een echt mensje, Rick zag al echt twee beentjes en twee armpjes, waar het kindje zelfs even mee zwaaide naar ons! Fantastisch! Misschien wordt het langzaamaan tijd om me geen zorgen meer te maken. Maar moeilijk is dat wel. Wat mijn hoge bloeddruk betreft, dit is gebleven. Wisselende waardes bij iedere check, maar toch nog steeds te hoog. Dus heb ik medicijnen gekregen en heeft de verloskundige ons overgedragen aan het ziekenhuis, waar we nu voortaan naartoe zullen gaan voor alles. Zolang het medicijn niet schadelijk is voor de baby (en dat is het niet) vind ik het prima. Alles om gezond te blijven! Een buikje heb ik nog niet echt en moe ben ik nog steeds de hele tijd. De misselijkheid werd wat minder, maar is nu kei hard terug. Verder voel ik me goed en geniet ik van alles!

Op naar de 40 weken, het kan mij niet snel genoeg gaan!

Signed