Mijn gedachten zijn een chaos

Tjonge, wat is het lang geleden dat ik in een blogpost met jullie over mijn leven heb gekletst. En er valt best wel wat van me af te kletsen. Ik ben iemand die normaal gesproken de boel aardig op een rijtje heeft. Ik weet wat ik wil en ik werk hard en georganiseerd om dat te bereiken. Maar de laatste tijd zijn mijn gedachten een chaos. Voordat mijn dochter geboren werd, had ik zoveel plannen en voornemens. Ik had ze helemaal uitgewerkt en ik kon niet wachten om te beginnen. Stilzwijgend zou ik eraan werken en het dan met een knal wereldkundig maken. Maar dat loopt even anders, want ik twijfel ineens overal aan. Misschien is het omdat ik zo ontzettend moe ben – onze kleine huilt zo’n 10 à 15 uur per dag, vanwege een liesbreuk waar ze veel last van heeft en gelukkig binnenkort aan geopereerd mag worden – maar misschien waren mijn plannen toch niet zo goed als ik dacht. Ik weet het gewoon even niet!

Plannen voor een nieuwe blog

Iets waar ik al heel lang mee bezig ben (al bijna twee jaar) zijn plannen voor een nieuwe blog. Ik wilde alleen nooit vertellen wat die plannen precies waren, ik weet niet precies waarom. Misschien omdat ik bang was dat iemand met mijn idee aan de haal zou gaan, wat natuurlijk belachelijk is. Het is geen origineel idee en wat ik van plan ben, daar zijn er al veel van. Ik wil namelijk een blog helemaal gericht op het gezin. Ik hoor je al denken “Heh nee, weer zo’n mamablog.” Dat is nou dus niet wat ik van plan ben. Natuurlijk is het dat wel een beetje, maar ik wil mee meer gaan richten op het organiseren ervan. Het huishouden, feestjes organiseren, interieur, do-it-yourself projecten voor kinderen of voor in huis, dat soort dingen. Het beste voorbeeld wat ik hiervoor kan geven is I Heart Organizing. Een blog die ik al jaren volg en die me erg inspireert, alleen zou ik me meer gaan richten op het gezin en minder op DIY. Diep in mijn hart heb ik hier dus heel veel zin in en ik had het helemaal in kannen en kruiken, tot ik ineens aan alles ging twijfelen. Ik wilde mijn blog in het Engels gaan doen, omdat ik Engels een mooiere taal vind en me daar voor mijn gevoel beter in kan uitdrukken. Maar ineens twijfel ik of ik dat echt wel kan en of ik dat wel volhou. Ik had de naam al helemaal klaar, maar vind die nu toch ineens te lang, waardoor ik nu een andere naam probeer te bedenken, wat ik erg lastig vind. Het probleem met al deze twijfels is dat ze nu ook mijn huidige blog teisteren, die waar je nu naar kijkt. Kan ik het nog wel? Heb ik het überhaupt ooit gekunt? Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik een inkomen zou willen genereren met mijn blog, al is het maar klein. Wat betekent het dat me dat na bijna 7 jaar bloggen nog steeds niet is gelukt? Moet ik het opgeven en stoppen? En heeft een nieuw project dan wel zin? Ik weet dat ik mezelf gek maak, maar dit zijn de dingen die door mijn hoofd spoken, wanneer V. eens een keer niet huilt en ik mijn eigen gedachten weer kan horen 😉 Als iemand tips heeft, ik hoor ze graag!

Vloggen

Ook zoiets. Vloggen vind ik zo leuk! En als ik vlogs kijk van mijn favoriete vloggers, zoals PointlessBlog, Zoella of SacconeJoly’s lijkt het allemaal zo makkelijk. Ik weet dat ik kan monteren, ik durf zelfs te zeggen dat ik daar erg goed in ben. Een groot probleem bij mij is het praten in een camera. Het lukt mij maar niet om meer dan één zin uit te spreken zonder stomme fouten te maken of stil te vallen. Zodra ik in een camera praat, weet ik ineens niet meer welke taal ik spreek en wat ik wilde zeggen. Om over het gemaakte toontje maar te zwijgen, hoe ik mezelf moet zijn, vind ik al helemaal lastig. En ik begrijp niet waarom dit zo moeilijk voor mij is. Ik baal daar echt van, want vloggen is iets wat ik echt héél graag zou willen doen. Mensen die dit lezen, die zelf ook vloggen: Hoe ging dat bij jullie? Praatten jullie meteen makkelijk in een camera? En zo niet, hoe leer je gewoon in het wilde weg te praten, alsof de camera een persoon is? En hoe zorg je dat je niet ‘ingestudeerd’ klinkt? Serieus mensen, HELP ME! 😀 😉

Life Update

Als je me volgt op Twitter ofzo, dan hoef ik je niet te vertellen wat er allemaal in mijn leven gebeurt op het moment. Ik ben nu 10 weken geleden bevallen (mijn hemel, wat vliegt de tijd!) en het gaat opzich best goed met ons alledrie. Het enige wat even tegen staat is de liesbreuk van mijn dochter, waar ze erg veel last van heeft en daardoor zo’n 10 tot 15 uur per dag huilt. Als je nagaat dat een baby de stempel ‘huilbaby’ krijgt bij ongeveer 3 uur huilen per dag, kun je je misschien voorstellen hoe gebroken we zijn. Op het moment dat ik dit schrijf, zitten we op een telefoontje van het ziekenhuis te wachten over wanneer ze eindelijk geopereerd mag worden. Ik hoop echt dat het niet lang meer duurt, want sommige huilbuien gaan door merg en been, zo zielig! Maar buiten dat om gaat het allemaal prima. Op goede momenten is ze heerlijk vrolijk en lacht ze al echt naar ons, dat is zo leuk! Dat maakt alles in één keer goed.

Tags :