Hoe voeding en ik een relatie kregen voor het leven

Geschreven door Yvette

Ik wilde vandaag eens met jullie kletsen over… voeding. Voeding is namelijk, in allerlei vormen, maten en manieren altijd een heel bewust onderdeel van mijn dag. Van mijn leven ook. Nou klinkt dat natuurlijk super logisch, maar geldt dat niet voor iedereen? We moeten allemaal ontbijten, lunchen, dineren en snacken. Maar ik zat eens na te denken over wat voedsel nou eigenlijk echt voor mij betekent en wat mijn geschiedenis ermee is.

Daarvoor moet ik natuurlijk even terug naar een tijd waar ik zelf niet of nauwelijks herinneringen aan heb. Mijn allervroegste kindertijd. Ik weet van mijn moeder dat ze het snoepen altijd zo lang mogelijk uit heeft geprobeerd te stellen. Haar visie was: “Zolang wij zelf in de hand hebben wat jij te eten krijgt, hoeft snoep daar geen onderdeel van te zijn.” Dus kreeg ik altijd komkommertjes, tomaatjes en dat soort snackjes. Iets wat ik altijd heb gewaardeerd, omdat ik ook nu dat nog steeds een heerlijke snack vind.

Geen spruitjes of tutti frutti

De eerste echte herinnering wat betreft eten, is dat we thuis altijd bijzondere dingen aten en maar weinig van het normale ‘aardappelen, vlees en groente’. Veel buitenlandse gerechten, waardoor ik veel verschillende dingen heb geproefd. Ik ben ook nooit een moeilijke eter geweest. Het enige wat er bij mij niet inging waren spruitjes (maar dat aten we ook nooit, dus echt een drama was dat niet) en tutti frutti. Een toetje met gedroogd fruit, wat mijn ouders vaak aten, waar ik echt van gruwelde. Verder lustte ik eigenlijk alles.

Zelf koken

Ik ben niet heel vroeg geconfronteerd met zelf koken. Ik weet nog dat ik af en toe het gehakt in de pan rul mocht bakken voor de pasta, volgens mij was ik een jaar of elf. Daar kwamen na verloop van tijd steeds meer dingen bij, maar echt actief meekoken deed ik niet. Tot ik een jaar of achttien was, toen vond mijn moeder het wel een goed idee als ik één dag in de week ging koken. En dat vond ik erg leuk, ik probeerde elke week iets origineels te verzinnen, al lukte dat niet altijd. Toen ik twintig was ging ik het huis uit en moest ik toch ineens dagelijks voor mezelf gaan koken. Het is toen een beetje ingezakt, ik was een typische net op zichzelf wonende jongere. Veel kant-en-klaar en veel makkelijk. Totaal niet gezond. Ik was er ook gewoon niet mee bezig, ik had weinig geld om van rond te komen en wilde zo goedkoop mogelijk toch iets in mijn maag hebben.

Een nieuwe kijk op voeding

Dat veranderde toen ik een aantal jaren later een vriendje kreeg die héél erg met voedsel bezig was. Niet per sé met gezond eten, maar wel met zo min mogelijk additieven consumeren. Geen e-nummers, geen toegevoegde suikers, gewoon zo puur mogelijk eten. In de tijd dat we samen waren heb ik hier ontzettend veel over geleerd en was ik er zelf ook heel erg mee bezig om op deze manier te eten. Ik viel zelfs af! Iets wat voor mij in ieder geval bewezen heeft dat rotzooi eten niet goed is voor je gewicht en puur eten juist wel. Toen deze relatie voorbij ging, ging deze manier van eten een beetje met hem mee. Ik was er minder mee bezig (en kwam dus ook weer aan), maar ik heb er zeker dingen van onthouden en meegenomen.

Nu ben ik veel bewuster van wat ik eet en uitkies als ik boodschappen doe. Ook heeft gezonder eten en bewustere keuzes maken natuurlijk de laatste jaren veel meer aandacht in de media gehad dan zo’n vijftien jaar geleden. Ik eet gezond (veel groente, veel fruit, af en toe wat vis) en ik eet gevarieerd. Soms zou ik wel eens willen dat ik er niet zo bewust mee bezig hoefde te zijn elke dag. Dat ik gewoon kan eten wat ik wil, zonder dat ik daar meteen de gevolgen van merk. Maar de waarheid is dat ieder stukje taart en ieder zakje chips bij mij direct op mijn heupen geplakt zit. Het is denk ik een struggle die ik nooit zal winnen. Ik ben nu sinds een week wel gestopt met snacken in de avond. Iets wat absoluut mijn valkuil is. Als ik nu trek heb in iets, pak ik wat aardbeien of een stuk komkommer.

Lieve collega bloggers, kennen jullie dat hoe je een bepaalde tekst in je hoofd hebt, maar zodra je klaar bent met schrijven je helemaal niet het artikel hebt geschreven wat je van plan was? Dit artikel is zo’n klassiek geval van this isn’t what I was planning to write. Maar ik wilde over voedsel kletsen en dat heb ik gedaan. Eigenlijk best fijn om alles eens even op een rijtje te zetten.

Wat ik me nu nog afvraag: Hoe is jouw relatie met voedsel? Zijn jullie hecht met elkaar? Of is het voor jou ook een eeuwige strijd? 😉

DIT VIND JE MISSCHIEN OOK LEUK