Durf jij het toe te geven?

Ik las laatst ergens dat ongeveer 90% van de vrouwen liegt over het moederschap. Er heerst een taboe onder moeders, dat je het zorgen voor je kind vooral niet zwaar, moeilijk of frustrerend mag vinden. Je hebt er zelf voor gekozen, is wat veel vrouwen te horen krijgen wanneer ze hun hart uitstorten. Ergens kan ik dat wel begrijpen. Juist ook in mijn situatie. Meer dan twee jaar kostte het ons om zwanger te worden. Zielsgelukkig zijn we dan ook dat het uiteindelijk gelukt is en we nu een plaatje van een dochter hebben. Dan mag ik eigenlijk niet klagen toch? En toch voel ik vandaag ontzettend de behoefte om even heel eerlijk met jullie te zijn.

Het is zwaar. Waar onze dysmature dochter – dat betekent dat ze is geboren met een te laag geboortegewicht – in het begin van haar leventje nog alle kracht en energie nodig had om te eten en te poepen en alleen maar sliep, moet ik helaas constateren dat ze de afgelopen tijd in de categorie huilbaby valt. Ik heb al geregeld met haar in mijn armen gestaan, aan het eind van mijn latijn, niet meer wetende hoe ik haar moest troosten, af en toe met haar mee huilend. Het gekrijs gaat soms door merg en been, breekt je hart op 100 plaatsen tegelijk en vandaag, voordat ik besloot deze blogpost te schrijven, heeft ze welgeteld 4 uur lang aan één stuk gebruld.

Als moeder zit je best wel in een isolement. Zeker in de eerste weken, wanneer je zwangerschapsverlof nog niet afgelopen is. Je man moet weer aan het werk (top die twee dagen ouderschapsverlof, echt heel zinvol, bedankt overheid!) en ineens komt de verzorging voornamelijk op jou aan. Nou heb ik het geluk dat ik een hele fijne lieve man heb, die de zorg ’s avonds (en in het weekend ook een beetje) vaak van mij overneemt, zodat hij fijn wat papa-tijd heeft en ik even kan opladen. Maar ik weet zeker dat er veel gezinnen zijn waarbij dit niet zo is. Ik kan me dus best goed voorstellen dat er inderdaad veel moeders zijn die, net als ik, af en toe hele zware momenten hebben.

Ik vind dat het tijd wordt dat we hier wat meer open over zijn. Want een enkele uitzondering daargelaten, meestal hoor je vooral hoe fantastisch alles is, waardoor je als moeder weer onzeker wordt als je je daar niet altijd in kunt vinden, waardoor je zelf dus ook maar gaat roepen hoe goed alles gaat. En zo houden we het met z’n allen in stand. Zou het niet fijn zijn als we hier gewoon over konden praten? Want dames, het is OKE. Het is zwaar en het is soms heel moeilijk. Je bent niet alleen. Al vind ik dat zelfs soms ook lastig me dat te realiseren. Soms is het net alsof alle andere kindjes voorbeeldig slapen en, binnen een paar weken hele nachten maken.

Ik zou het zo super fijn vinden als jullie me zouden geruststellen dat ik niet alleen ben. Deel alsjeblieft hieronder jouw eigen ervaring en doorbreek het taboe! Misschien heb je tips voor me? Hoe laat jij jouw kindje stoppen met huilen, wanneer een schone broek, gevuld maagje en de liefste knuffels niet meer helpen?

Tags :