Maar ik bén helemaal geen stadsmens!

Een paar dagen geleden was ik even in Amsterdam. Voor een event en om een vriend te zien, die ik al veel te lang niet echt gesproken had. We hebben veel gekletst, o.a. over het wonen in een stad. Hij woont sinds enige tijd in Amsterdam, terwijl ik juist een aantal geleden uit de stad naar een dorp ben verhuisd.

Ik woonde voor mijn verhuizing in Arnhem, waar ik echt ontzettend van genoten heb. Ik vond het heerlijk dat ik veel winkels om me heen had en altijd ergens goedkoop een hapje kon eten als ik geen zin had om te koken. De stad leefde en vanuit mijn woonkamerraam had ik daar elke dag zicht op. Het station was dichtbij en vanuit daar kon ik gaan waarheen ik maar wilde. Ik hoor het me nog zeggen, die paar dagen geleden toen ik even in Amsterdam was, tegen die vriend: “Ik vind het heel fijn om in een dorp te wonen, maar steeds als ik in Amsterdam ben, realiseer ik me toch wel weer dat ik een stadsmens ben.” En dat hield ik vol. Ik liep achter hem aan naar Bagels & Beans, die in mijn dorp alleen op plaatjes bestaat, waar we lekker hipster wat zouden drinken en eten. Het was klein en ik kon mijn tassen niet kwijt zonder dat drie andere toekomstige bezoekers hun nek zouden breken, maar het had absoluut zijn charme! Ik genoot van alles! Ik mis dit echt, dacht ik.

Tot ik naar huis ging en de bus uitstapte bij mijn halte, zo’n twee kilometer van mijn huis. Ik stapte op mijn fiets en voelde de wind op mijn gezicht. In mijn dorp waait het altijd. Ik noem het wel eens The Windy Village, het Chicago van zuidelijk Nederland. Ik reed van de bushalte weg en realiseerde me hoe ontzettend fijn ik het vond om weer thuis te zijn. Ik dacht terug aan de dag en concludeerde dat ik het wel zeker heel tof had gehad en het in de toekomst ook altijd weer zou hebben, maar dat ik mij eenmaal thuis zo veel rustiger voelde. Vergeet niet, ik kom hier niet vandaan. Ik ben in mijn leven zo vaak verhuisd dat ik mij nooit ergens echt 100% thuis heb gevoeld, dus zo’n gevoel is best bijzonder. Oorspronkelijk kom ik uit de stad Hoogeveen in Drenthe. Al is dat meer een combinatie van een stad en een dorp als je het mij vraagt. Misschien komt daar mijn verdeelde hart vandaan. Afijn, terug naar mijn thuiskomst.

Ik realiseerde me bij alles wat ik zag hoe het echt als ‘mijn dorp’ voelde. Al dat groen, de rust. Toen ik bijna thuis was, na een fietsrit van zo’n tien minuutjes als ik niet te snel fiets, realiseerde ik me hoe weinig mensen ik was tegengekomen. Twee fietsers, een auto en een wandelaar. En toen kwam het binnen. Ik bén helemaal geen stadsmens! Ik woon het allerliefst in een dorp. Mijn dorp. Waar de bakker ons na drie weken nog vraagt hoe Disneyland was geweest, gewoon omdat ze het onthouden had. Waar ik ’s ochtends alleen maar vogeltjes hoor fluiten.

Signed

You may also like

5 reacties

  1. Wat grappig dat je eerst zo overtuigd was van het tegendeel! Ik hou van citytrips, in NL of het buitenland een stad verkennen, maar ik moet er echt niet aan denken om in een stad te wonen. Doe mij het bos aan de overkant van de straat maar 🙂

  2. Oh, ja heerlijk dat gevoel! Wij zijn net verhuisd vanuit Breda naar het dorp waar mijn man is opgegroeid en ik vind het zo fijn hier! De sfeer, de rust, de gezelligheid, de bakker om de hoek en alle buren die ik nu al ken: het is heel anders dan in de stad. Hoewel we daar ook jarenlang super fijn hebben gewoond, voel ik me hier wel echt thuis 🙂

    1. Klinkt inderdaad heel bekend 🙂 Ik heb even op je blog geneusd en we wonen volgens mij dicht bij elkaar, want ik ben bijna wekelijks op jouw werkplek te vinden 😉

  3. Mooi en zo herkenbaar! Ik kom ook uit een dorp en als ik in de stad was vond ik dat een paar uurtjes leuk, maar zó heerlijk om weer lekker in mijn rustige dorpje aan te komen. Nu ik in een veel drukkere stad woon dan Amsterdam is dat soms ook wel even lastig. Ik hoop ook om ooit weer in een dorp terecht te komen, of tenminste in een kleiner stadje haha. Ik voel me hier prima, maar mis de rust soms wel. Ooit een dorpsmeisje altijd een dorpsmeisje zo lijkt het 🙂

  4. Ik weet nog dat we het hier wel eens over gehad hebben. Wat grappig om nu toch zo’n conclusie te lezen! Ik heb nog nooit in een stad gewoond, dus weet niet wat ik fijner vind. Daarom noem ik mezelf maar een dorpsmeisje. Maar wie weet bevalt de stad mij ook wel… 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge