Durf jij het toe te geven?

Ik las laatst ergens dat ongeveer 90% van de vrouwen liegt over het moederschap. Er heerst een taboe onder moeders, dat je het zorgen voor je kind vooral niet zwaar, moeilijk of frustrerend mag vinden. Je hebt er zelf voor gekozen, is wat veel vrouwen te horen krijgen wanneer ze hun hart uitstorten. Ergens kan ik dat wel begrijpen. Juist ook in mijn situatie. Meer dan twee jaar kostte het ons om zwanger te worden. Zielsgelukkig zijn we dan ook dat het uiteindelijk gelukt is en we nu een plaatje van een dochter hebben. Dan mag ik eigenlijk niet klagen toch? En toch voel ik vandaag ontzettend de behoefte om even heel eerlijk met jullie te zijn.

Het is zwaar. Waar onze dysmature dochter – dat betekent dat ze is geboren met een te laag geboortegewicht – in het begin van haar leventje nog alle kracht en energie nodig had om te eten en te poepen en alleen maar sliep, moet ik helaas constateren dat ze de afgelopen tijd in de categorie huilbaby valt. Ik heb al geregeld met haar in mijn armen gestaan, aan het eind van mijn latijn, niet meer wetende hoe ik haar moest troosten, af en toe met haar mee huilend. Het gekrijs gaat soms door merg en been, breekt je hart op 100 plaatsen tegelijk en vandaag, voordat ik besloot deze blogpost te schrijven, heeft ze welgeteld 4 uur lang aan één stuk gebruld.

Als moeder zit je best wel in een isolement. Zeker in de eerste weken, wanneer je zwangerschapsverlof nog niet afgelopen is. Je man moet weer aan het werk (top die twee dagen ouderschapsverlof, echt heel zinvol, bedankt overheid!) en ineens komt de verzorging voornamelijk op jou aan. Nou heb ik het geluk dat ik een hele fijne lieve man heb, die de zorg ’s avonds (en in het weekend ook een beetje) vaak van mij overneemt, zodat hij fijn wat papa-tijd heeft en ik even kan opladen. Maar ik weet zeker dat er veel gezinnen zijn waarbij dit niet zo is. Ik kan me dus best goed voorstellen dat er inderdaad veel moeders zijn die, net als ik, af en toe hele zware momenten hebben.

Ik vind dat het tijd wordt dat we hier wat meer open over zijn. Want een enkele uitzondering daargelaten, meestal hoor je vooral hoe fantastisch alles is, waardoor je als moeder weer onzeker wordt als je je daar niet altijd in kunt vinden, waardoor je zelf dus ook maar gaat roepen hoe goed alles gaat. En zo houden we het met z’n allen in stand. Zou het niet fijn zijn als we hier gewoon over konden praten? Want dames, het is OKE. Het is zwaar en het is soms heel moeilijk. Je bent niet alleen. Al vind ik dat zelfs soms ook lastig me dat te realiseren. Soms is het net alsof alle andere kindjes voorbeeldig slapen en, binnen een paar weken hele nachten maken.

Ik zou het zo super fijn vinden als jullie me zouden geruststellen dat ik niet alleen ben. Deel alsjeblieft hieronder jouw eigen ervaring en doorbreek het taboe! Misschien heb je tips voor me? Hoe laat jij jouw kindje stoppen met huilen, wanneer een schone broek, gevuld maagje en de liefste knuffels niet meer helpen?

You may also like

10 reacties

  1. Hey Yvette! Ten eerste nog van harte gefeliciteerd met jullie dochter. Ik wil graag bij deze toegeven dat de eerste 3 a 4 maanden een roes waren. Het is ook niet gek, je leven staat op zijn kop en wordt onherkenbaar veranderd. Man man man, wat ontzettend moe waren we. Ik had nooit gedacht dat een mens lichamelijk en geestelijk zo uitgeput kon raken. Maar, it gets better. Hou vol en zie het als een prachtig offer wat je aan je kindje kan geven. Luuk is nu 2,5 en het absolute zonnetje in mijn leven. Natuurlijk is het bij iedereen anders, ik spreek alleen uit eigen ervaring en van wat ik in mijn directe omgeving zie. Mijn neefje was een prematuur en al met 26 weken op deze wereld gekomen. Ik heb hem en zijn moeder keihard zien vechten voor zijn leven wat het wel in een mooi perspectief plaatste voor mij. Over een week is Kelly wederom uitgeteld en mag de kermis weer opnieuw beginnen. 🙂 Succes meid, laat je niet kisten, er brand licht aan de horizon. Gr Jim

  2. Lieve Yvette,
    Het is ook niet makkelijk! Erover praten/ schrijven helpt! Ook ik zat er laatst en vannacht een beetje doorheen. Boos worden op F. helpt niet, hij kan er niks aan doen. Vandaag is weer heel anders. Probeer mee te gaan met de flow… En lukt het niet meer, dan breng haar maar. Mag ze al in een draagdoek? En heel fout volgens veel mensen, maar soms even nodig heel even laten huilen en 5 min iets zelf gaan doen kan helpen. Vaak ook niet, maar dan heb je in ieder geval de was aangezet. Daarna weer gauw pakken en troosten.

  3. Lieve Yvette, het moederschap is inderdaad zwaar en zeker als je kindje niet tevreden is, veel huilt en je zelf ook op raakt. Hier was J. ook een flinke huilbaby en sliep overdag haast niet. Daarnaast was mijn herstel van de keizersnede en complicaties daarbij ook niet optimaal dus dat maakte het nog moeilijker. Vele middeltjes en dingen geprobeerd maar wat hier geholpen heeft is: inbakeren bij elk slaapje in de pacco (kan vanaf 2 kilo met de primo) (puckababy werkte hier totaal niet!), probiotica mini (voor de darmen), voeding indikken omdat ze verborgen reflux bleek te hebben en werken volgens droomritme van Stephanie Lampe. Zoek naar de middelen die werken voor jou en V. en na drie maanden gaat het vaak echt beter. Dan is het babyleed vaak minder, snap jij de signalen beter en is de rust er veel meer. Ik dacht ook altijd dat baby’s heel goed aangaven als ze moe waren en overal konden slapen. Maar hier was dat ook echt niet zo!! Wij moeten goede slaapassociaties creëren en steeds hetzelfde riedeltje doen zodat ze weten nu hoor ik te slapen. Ze komen zomaar in deze wereld en zijn nog niet ‘af’ wat maakt dat het erg zwaar voor haar en jou is! Dikke knuffel en wil je even praten je weet mij te vinden!!
    Anita schreef onlangs Mijn bullet journal + uitleg van de basisMy Profile

    1. Lieve Anita, dankjewel voor je reactie! En heel erg bedankt voor je tips, we zullen eens kijken of deze dingen helpen. Krampjes hebben we iig al grotendeels geëlimineerd met speciale druppels in de voeding en vandaag heb ik ontdekt dat V. misschien een liesbreukje heeft 🙁 Wat natuurlijk ook niet heel fijn voor haar is. Ik hoop dat de grootste drama daar vandaan komt, zodat we er gauw iets aan kunnen doen!

  4. Moederschap is gewoon heel wisselend. Er zitten dagen tussen dat je denkt dat je de bom bent en dan gaat alles fantastisch. Andere dagen lijkt je kind wel een bom, huilend, boos, gefrustreerd en zo veel meer. In m’n omgeving merk ik dat er steeds meer onder gepraat wordt, dat het niet meer onder het tapijt wordt geveegd. Je bent altijd aan het zoeken naar nieuwe manieren en daardoor aan het meegroeien met je kind. Ook ik heb uiteraard wel vaker dan eens wanhopig Opa/oma/papa opgewacht om daarna alleen even te huilen, de frustratie eruit te laten of even m’n eigen ding te doen. We zijn te hard voor onszelf.
    Kimberly schreef onlangs Die slechte gemaakte reclames over je vajay. Hoezo??!My Profile

  5. 🙁 Mijn zoon heeft het 1e half jaar 20 uur/pd gehuild, sliep nooit… en dan ineens wordt het toch ineens beter. Ik deed oordopjes in en liepen urenlang wiegend rond. Blij dat ik weer kon gaan werken, ondanks de 2 uur slaap per nacht. Sterkte! PS: Ondanks alles ben ik nu toch hoogzwanger van nr 2!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge