Daar is ze dan: ons kleine meisje

Al meer dan twee weken geen nieuwe blogpost op mijn blog, dus jullie hadden het misschien al geraden. Na een zwangerschap van bijna achtendertig weken is ons kleine meisje geboren! Wat eerder dan verwacht, maar aangezien de laatste loodjes behoorlijk zwaar waren, is dat misschien maar goed ook. Waarom het zo lang heeft geduurd voor ik deze blogpost schreef? Ik zal jullie het complete bevallingsverhaal besparen, maar toch even uitleggen hoe de afgelopen twee weken zijn geweest.

“Hoi, je wordt morgenochtend ingeleid”

Daar zat ik dan met mijn goeie gedrag op dinsdagochtend voor controle bij de gyneacoloog. Na een bloeddrukmeting en een korte echo werd me verteld dat ik binnenkort ingeleid zou worden. Ons meisje was erg klein en ze vonden dat ze buiten de buik beter af was, omdat ze waarschijnlijk op deze manier toch niet zo veel meer zou groeien. Prima, hier had ik al rekening mee gehouden. Waar ik alleen geen rekening mee had gehouden, was hoe snel dit zou gebeuren. De gyneacoloog zag in haar agenda dat ze voor de volgende dag (volgende dag?!) drie inleidingen gepland had staan en de dag daarna maar één, dus ze ging even bellen waar ik nog bijgepland zou kunnen worden. Dit was het moment waarop ik al compleet blokkeerde. Morgen of overmorgen zou mijn bevalling beginnen! Binnen een paar seconden had ik een allesoverheersende hoofdpijn (die ook echt pas een paar dagen later wegging) en hoorde ik helemaal niets meer, omdat ik al to do lijstjes aan het maken was in mijn hoofd. We waren hier nog helemaal niet klaar voor! Rick moest vrij regelen en wie zou Manis moeten verzorgen op zo’n korte termijn? De babykamer moest nog opgeruimd en de kleertjes moesten nog gewassen worden! PANIEK! Ondertussen was de gyneacoloog klaar met bellen en deelde ze ons vrolijk mede dat wij één van die drie geplande inleidingen waren voor de dag erna en dat we om zeven uur ’s ochtends werden verwacht. Sorry? En dat had niemand ons even kunnen vertellen van te voren? Maar goed, ik had andere zorgen op dat moment. Naar huis en aan de slag! Als twee wervelwinden zijn Rick en ik door het huis gegaan en om alles voor te bereiden op de komst van ons meisje. Rond etenstijd waren we klaar en konden we met een gerust hart op de bank ploffen. Een groot voordeel van dit alles was, dat ik geen tijd had om me druk te maken om de bevalling die eraan zat te komen…

De bevalling

Zoals ik al zei, ik zal jullie het hele bevallingsverhaal besparen. We dien dus even de korte versie. Om zeven uur in de ochtend zijn ze begonnen met het opwekken van de weeën. Dit duurde ontzettend lang, waardoor we zelfs de nacht in het ziekenhuis doorbrachten. Ook de volgende dag schoot het totaal niet op. Ik blijf urenlang steken op één tot drie centimeter ontsluiting. Tot ik in de avond mijn vliezen voelden breken en ik ineens in anderhalf uur van drie naar tien centimeter ontsluiting was gegaan. Ondertussen had ik om een ruggeprik gesmeekt en begon ik zelfs weeën daar doorheen te voelen. De kleine wilde er duidelijk uit! Nog geen half uurtje later was ze er! En wat was ze mega klein!

De week erna

Na de geboorte van ons prachtige meisje volgde een week waarvan de eerste paar dagen als een roes aan mij voorbij zijn gegaan. Onze meid moest in het ziekenhuis blijven, omdat ze zo klein was, zichzelf nog niet goed warm kon houden en zelf nog niet genoeg voeding binnen kon krijgen. Zou ze twee kilo of meer wegen, zichzelf warm kunnen houden en genoeg voeding binnenkrijgen zonder hulp van een sonde, dan mocht ze naar huis. Maar ook ik moest in het ziekenhuis blijven, omdat mijn bloeddruk na de bevalling nog niet wilde dalen. De dagen na de bevalling werd ik meerdere malen per dag onderzocht en werd er met medicijnen gegoocheld. Verschillende medicijnen, verschillende doseringen, niets hielp. Voor mij was dit een hele nare tijd. Ik had erg veel last van al die medicijnen (knallende hoofdpijn, hartkloppingen, hitte) en iedere keer als ik voor mijn dochter wilde zorgen, kwam er een onderzoek of gesprek tussen. Ik moest daarom veel van de zorg aan de papa overlaten (die dat uiteraard met veel liefde deed), maar ik had het gevoel dat ik alles miste en niets leerde. In de loop van de week begon ik me beter te voelen, werden de onderzoeken minder en kon ik steeds meer bij mijn dochter zijn en haar verzorgen. Ook had ik medicijnen gekregen die leken te werken. En dag nadat ze een week oud was, mochten we eindelijk naar huis!

Lekker thuis

Vandaag zijn we alweer een week thuis en het gaat ontzettend goed met onze kleine meid! Ze is nu twee weken oud en al van haar startgewicht (1880 gram) naar 2100 gram gegaan, ze drinkt goed, ze slaapt goed (een enkele dramanacht als uitzondering) en ze is natuurlijk de knapste baby van heel het land, maar dat begrijpt iedere moeder waarschijnlijk wel. Het is heerlijk om weer thuis te zijn, al waren de eerste dagen wel een beetje eng. We waren zo gewend aan alles in het ziekenhuis. De kraamverzorgsters brengen drie keer per dag je maaltijd, de laadjes met luiers en doeken vullen zichzelf op een wonderlijke wijze elke dag bij en je kamer wordt elke dag schoongehouden. Dan is een week best lang en je went er heel snel aan. Eenmaal thuis moet je ineens overal zelf aan denken en dat is best even heftig. Maar ook dit leren we wel weer, net als de eerste dagen in het ziekenhuis.

En nu?

Niet geheel onbelangrijk, wat betekent deze ingrijpende gebeurtenis voor mijn blog? Daar kan ik kort over zijn: ik hoop niets. Ik zal gewoon blijven bloggen! Ik weet alleen niet wanneer ik het weer volledig kan oppakken. Op de dag dat ik dit typ, heb ik voor het eerst in tweeënhalve week mijn laptop weer aangehad, dus ik heb echt geen idee hoe de komende dagen, weken, maanden eruit gaan zien. Waar ik nog niet echt over uit ben, is hoe ik onze dochter online wil neerzetten. Ik weet nog niet of ik haar naam wil gaan noemen, dus tot die tijd noemen we haar V. 🙂 Ik weet nog niet of ik foto’s van haar online wil hebben, dus tot die tijd gebruik ik foto’s zonder een duidelijk gezichtje erop. En als het zo blijft, dan hebben jullie daar vast begrip voor. Voor nu ga ik weer even terug naar het voeden, kolven, luiers verschonen en slapen. Tot heel snel lieverds!

You may also like

5 reacties

      1. Maar dan krijgt ze toch mamamelk! Ook kolven is inspannend! Er bestaat een Facebook groep van mama’s die volledig kolven. En ook een voor kolven en borstvoeding. Daar ben ik lid van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge